Czas na najpopularniejszą atrakcję turystyczną Ameryki Południowej, czyli Machu Picchu (dalej nazywane dla uproszczenia MC).
Do MC dotrzeć można zasadniczno na trzy sposoby. Sposób pierwszy – najpopularniejszy – to pociąg. Tu do wyboru mamy trzy klasy. Bilet na najniższa, którą ktoś chyba dla jaj nazwał backpackerską, kosztuje jedyne $48 w jedną stronę. Osobiście nie znam żadnego backpackera, dla którego wydatek w sumie $96 na przejazd, który trwa 5h w jedną stronę, był czymś normalnym. Jeśli ktoś jednak nie ma ochoty na podróż z tak zwanymi backpackerami, może pojechać klasą wyższą, w której bilet kosztuje o ile dobrze pamiętam $130 w jedną stronę. Okazuje się jednak, że i to dla niektórych za mało, bo w sezonie kursuje także opcja trzecia, coś a la Orient Express. Tu bilet to wydatek w kwocie $307 w jedną stronę. Kupując bilet w dwie strony szczęśliwiec dostaje upust i płaci jedyne $588 (zamiast $614). Z wiadomych względów opcja pociągu nas nie interesowała.

Opcja druga to trekking. Ten najpopularniejszy, czyli Inca Trail, zrobić można tylko z agencją, która za ową przyjemność skasuje nas jakieś $350-$400. Są też alternatywne trasy, ale, że musielibyśmy wypożyczyć sprzęt biwakowy (namiot, karimaty itp) to całość też nie wychodziła tanio.

Opcja trzecia to opcja autobusowo-piesza. Element pieszy wynika z faktu, że do Acuas Calientes, miasteczka przy MC, nie ma drogi. Prawdopodobnie brak drogi to umyślny zabieg peruwiańskiego rządu. W końcu jeśli nie ma drogi to prakycznie kązdy jedzie pociągiem. Choć jakby się nad tym zastanowić to na braku drogi najwięcej zyskuje chilijska firma obsługująca połączenie kolejowe. (Swoją drogą trudno zrozumieć dlaczego peruwiański rząd przekazał tak dochodowy interes firmie z innego kraju).

W każdym razie pojechaliśmy do MC z wykorzystaniem opcji trzeciej. Przy okazji pomyśleliśmy, że zatrzymamy się w Urubambie i zobaczymy znajdujące się niedaleko tarasy solne. Jednak jakoś tak wyszło, że w Urubambie nie zostaliśmy, ale za to pojechaliśmy do sąsiedniej miejscowości Ollantaytambo, jakieś 2.5h od Cuzco. Jedziemy tam collectivo, czyli minibusem. Minibus orginalnie przeznaczony do przewozu 10 pasażerów , tu w Peru, po drobnych przeróbkach wewnątrz, mieści 25 pasażerów, przy czym tylko jedna osoba stoi. Cała reszta siedzi. To się nazywa efektywne transport zbiorowy.

Ollantaytambo okazuje się być niezwykle przyjemne, choć dosyć mocno turystyczne. Spędziliśmy tam popołudnie i noc, a następnego ranka mieliśmy ruszyć w dalszą trasę.

Jest więc ranek, czyli idziemy na rynek czekać na autobus do Santa Maria. Autobus przyjechał, zabieramy się do wsiadania, a kierowca mówi nam, że nie ma miejsc. Możemy oczywiście jechać na stojąco. Santa Maria jest w końcu „jedyne” 4h stąd, więc idziemy na tą opcję, bo następny autobus jest dopiero za 5h. Nie ma więc co czekać, bo przecież też może być pełny. Droga wije się niesamowiecie, w zasadzie składa się z samych zakrętów, więc trzeba trochę się wysilić balansując na stojąco. Pewniem miły peruwiańczyk ustępuje mi na godzinę swojego miejsca.

Dojeżdżamy do Santa Maria i od razu przesiadamy się w kolejny pojazd. Tym razem taxi do pobliskiego miasteczka Santa Teresa. Jadą z nami jeszcze dwaj gringo – Nicole z Czech i Dale z Australii. Kierowca nie oszczędza zawieszenia i po górskiej, krętej drodze bez nawierzchni jedzie jak wariat. 50min później w Santa Teresa kolejna przesiadka – jedziemy collectivo do Hydroelectrica, skąd zaczyna się element pieszy, czyli 11km wzdłuż torów. Lenie mogą przejechać ten odcinek pociągiem, ale $8 za 11km wydaje się być ceną trochę na wyrost. Tak więc z buta i w drogę.

Dwie godziny później docieramy do Aquas Calientes. Podejrzewam, że gdyby nie MC, to miasteczko by nie istniało. Aquas Celientes składa się z torów kolejowych, hoteli wszelkiej maści i jeszcze większej ilości restauracji. Konkurencja jest ogromna, co zasadniczo działa na korzyść klinetów. Wystarczy minimalne zainteresowanie menu, żeby cena pizzy spadła z 40 na 25 soli, a zestawu obiadowego z 20 na 15. Ceny nadal wyższe niż gdzie indziej, ale można obejść się bez bankructwa.

Wieczorem kupujemy bilety wstępu do MC na następny dzień. Nicole i Dale mają lewe legitymacje studenckie (do wyrobienia za 15s w drukarniach w Cuzco), więc płacą połowę ceny. Szlag nas trafia, że nie wiedzieliśmy o tym wcześniej. Umawiamy się na rano na 4.00.

Poza nami w kierunku MC wczesnym rankiem zmierza jeszcze kilkanaście osób. Zaczynamy wspinaczkę do bramy wejściowej. Jest zaskakująco ciepło jak na tak wczesną porę, i bardzo wilgotno. W ciągu kilku minut jesteśmy przepoceni. Powoli, ciężko oddychając zbliżamy się do celu. Na miejsce docieramy około 5.20. Przed nami dotarło tu jakieś 15 osób. Strażnik rozdaje limitowane bilety na Huayna Picchu, skąd rozpościera się ponoć najlepszy widok na MC. Załapujemy się. Kilka minut przed 6.00 zaczynają podjeżdżać pierwsze autobusy z amerykańskimi wycieczkami. Bramy otwierają się punkt 6.00. Nicole i Dale wpadają ze swoimi lewymi legitymacjami (trzeba je tu jeszcze raz pokazać). Muszą dopłącić różnicę. Czyli czasami nie opłaca się kombinowanie.

Wchodzimy na teren ruin.

CDN…

Do Cuzco przyjechaliśmy zmęczenie, głodni i źli. Autobus, który z Nazca miał wyjechać o 20.00 i na miejsce dotrzeć w 14h, wyjechał o 22.00, a do Cuzco przybył 21h później. Bezpośrednia droga do Cuzco okazała się być nieprzejezdna, więc jechaliśmy tam przez Arequipe. Czyli przez jakieś 2/3 trasy oddalaliśmy się do Cuzco zamiast się do niego zbliżać.

Na dworcu autobusowym zostaliśmy z łapanki zabrani do hostelu w centrum, co w zasadzie było nam na rękę, bo transport był za friko, a i hostel ok. Padliśmy w wyra, a cały następny dzień kompletnie przebimbaliśmy, odzyskując siły stracone w przedłużonej podróży autobusowej. A że kolejnego dnia była niedziela, to pomyśleliśmy, że skoczymy do pobliskiego miasteczka Pisac na słynny ponoć niedzielny targ. Według naszego przewodnika miał to być targ, na którym lokalsi handlują między sobą różnymi towarami. Na miejscu okazało się, że 80% powierzchni targu zajmują sprzedawcy pamiątek, w dodatku w canach przyprawiających o zawrót głowy. Najciekawsze z całego targu było oczywiście te 20%, gdzie odbywał się bardziej autentyczny handel z udziałęm lokalnych Indian.

Nasz przewodnik wspomina też o – cytat – “rewelacyjnej” twierdzy inkaskiej na jednej z gór otaczających miasteczko. Wybraliśmy się więc tam, ale, że na oficjalnym wejściu poproszono nasz o wykupienie biletu w prawdziwie europejskiej cenie (60 soli, czyli około $20), to ruszyliśmy do ruin inną ścieżką. Ścieżka używana przez lokalsów, bez budek z biletami. A że przy okazji ścieżka też prowadziła do tych samych ruin, to przecież nie nasza wina. Trzeba sobie jakoś w życiu radzić… Ruiny takie sobie, ale przynajmniej mieliśmy spacer :)

Nie do końca możemy się zdecydować, czy słynne linie w Nazca warte są ceny, którą trzeba zapłacić za ich oglądanie, czy nie. Jest to z pewnością miejsce inne niż wszystkie, unikatowe, owiane tajemnicą, ale to także jedno z tych miejsc, które – według nas – lepiej wygląda w telewizji i na (pewnie nieźle podrasowanych) zdjęciach w albumach o Peru.  W każdym razie linie zobaczyliśmy, bo będąc tak blisko doszliśmy do wniosku, że wypada.

Linie oglądaliśmy z pokłądu najmniejszego samolotu, jakim było nam dotąd lecieć – pilot plus trzech pasażerów. Za sterami zasiadł kapitan Mirek Gurecky (tatuś Polak), który nawet kilka słów po polsku znał. Lot był zaskakująco spokojny, zupełnie nie rzucało, choć byliśmy przygotowani na karuzelę w powietrzu. Wzorów na ziemi zobaczyliśmy kilkanaście, niektóre dosyć niewyraźne. Pocykaliśmy fotki, pooglądaliśmy krajobraz i po zabawie. Linie zobaczyliśmy, ale żeby nas powaliły na kolana to nie powiem.

Huacachina to taka niby-oaza na przedmieściach miasta Ica, otoczona przez wydmy. Centrum oazy stanowi jeziorko, które tak na serio jest po prostu większą kałużą, w dodatku dosyć brudną. Ale to w zasadzie nieistotne. Istotne jest to, że wydmy wokół oazy oferują zabawę jakich mało. Dawno nie mieliśmy takiej frajdy. Część pierwsza to jazda po wydmach. Nie jest to jednak jazda zwykła. To coś co bardziej przypomina wizytę w wesołym miasteczku i jazdę na najstraszniejszej karuzeli, niż jazdę samochodem. Kierowcy są szaleni i robią wszystko, żeby pasażerom dostarczyć jak najwięcej atrakcji i także stresu. Wjeżdżają na wydmy, których zbocza wydają się być prawie pionowe  po to, żeby zjechać z nich z maksymalną prędkością. Stresujące, ale równocześnie bardzo ekscytujące. A potem było zjeżdżanie na deskach z wydm. Najpierw z niskich, a potem z takich całkiem wysokich. Ależ była zabawa!

Z Limy pojechaliśmy do Pisco. To takie małe miasteczko kilka godzin na południe od stolicy, obok któego leży inna wiocha – Paracas. W Pisco się zakwaterowaliśmy, ale w Paracas były atrakcje, dla których tu przyjechaliśmy. Pisco to jeden wielki plac budowy. Trzęsienie ziemi, jakie nawiedziło okolicę 2 lata temu, dosyć poważnie zniszczyło miasteczko. Prace naprawcze idą powoli do przodu, więc ma się wrażenie, że trzęsienie ziemi było nie 2 lata, ale nie więcej niz 6 miesięcy temu. Za to ludzie tu są fantastyczni. Co chwila ktoś nas gorąco wita i dziękuje za przyjazd do Pisco.

Następnego ranka jedziemy na wyspy Ballastas. Mówią o nich “Galapagos dla ubogich”. Jeśli chodzi o ilości ptaków to nigdzie na Galapagos tylu nie widzieliśmy. Co do różnorodności Galapagos zdecydowanie wygrywa. Na Ballastas ilość ptaków przyprawia o zawrót głowy. Jest ich tu chyba kilka milionów, i pisząc to nie przesadzam. Podobno populacja samych tylko pelikanów to milion. Taka ilość ptaków na tak niewielkim obszarze oznacza straszny smród, bo ptaki nic nie robią tylko jedzą i walą kupy. Dwa ptaki postanowiły zrobić swą kupę na mnie. Przemek był 20cm obok, ale to mnie cholery zbombardowały dwukrotnie, a nie jego…

Po Ballastas jedziemy do Rezerwatu Paracas. To ciekawe zjawisko w postaci pustyni nad oceanem. Jest dużo piasku, dużo wody i sporo rybaków, którzy z wysokich klifów łowią bez wętki, na samej tylko żyłce.

Wyjeżdżając z Limy widzieliśmy po drodze w kilku miejscach wielkie billbordy z bardzo dziwnym napisem – Lima esta linda (Lima jest ładna). Napis dziwny, bo o Limie można powiedzieć wiele, ale na pewno nie to, że jest to miasto ładne. Ta Lima, którą widzieliśmy była dokładnym przeciwieństwem ładności. Miasto jest pokryte grubą warstwą kurzu, zaśmiecone, a dzielnice wokół centrum wyglądają jak po trzęsieniu ziemi. Do tego korki, wieczny dźwięk klaksonów, wolna amerykanka na ulicach. Krótko mówiąc bardzo nijak. Historyczne centrum niby ok, ale zajmuje ono tak niewielką część stolicy, że trudno oceniać miasto na jego podstawie. Może jesteśmy niesprawiedliwi w ocenie Limy, ale jakoś tak się dzieje, że im dłużej jesteśmy w podróży, tym mniej nam się duże miasta podobają. A Lima szczególnie nam się nie podobała.

Zatrzymaliśmy się w centrum w Hostalu Espana, który okazał się być porażką – głośno, syfiaste łazienki, niemiła obsługa. Nie wiem, może nam się trafił urlop sprzątaczki. Hotel chyba bardzo popularny wśród polskich wycieczek, bo spotkaliśmy tam rodaków w ilościach wręcz hurtowych – przynajmniej 30 osób. Miało się wrażenie, że nic nie robią tylko wiecznie czekają na resztę grupy w lobby hotelu. Właśnie dlatego nigdy nigdzie nie jeździmy z biurem podróży.

Dwie pod rząd noce spędzone w autobusie odespaliśmy w noc jedną w Caraz. A następnego ranka, uzbrojeni w namiot, karimaty, śpiwory i żarcie na 4 dni, ruszyliśmy na szlak Santa Cruz. Szlak miał być łatwy, więc  zdecydowaliśmy, że nie skorzystamy z usług żadnej agencji, która za pośrednictwem osłów będzie nam niosła przez te cztery dni wszystkie graty, tylko poniesiemy te graty na własnych plecach. Ci, którzy czytają ten blog w miarę regularnie, zauważyli pewnie, że nie należymy do ludzi jakoś bardzo w podróży aktywnych, i generalnie intensywnie się obijamy i mało wysilamy (taki był zamysł). Jeśli to z lektury bloga nie wynika, to znaczy, że nieźle sprawiamy wrażenie zapracowanych w tej naszej vojaży hehe… W każdym razie rzecz w tym, że kiedy takie lenie jak my wybierają się na cztery dni w góry, i w dodatku taszczą wszystko sami na plecach, to szlak, który ma być łatwy, wcale niekoniecznie takim  jest. Obiektywnie rzecz biorąc trasa serio była lajtowa. Przez jakieś 70% dystansu płasko lub z górki, tylko 30% w górę. Subiektywnie jednak było ciut trudniej niż się spodziewaliśmy, głównie za sprawą naszego dotychczasowego lenistwa i braku tzw. formy.

Pierwszego dnia z zazdrością patrzyliśmy na osły niosące bagaż mijanych wycieczek. Ale, że było już za późno, to na zazdrości trzeba było poprzestać.  Drugiego dnia było już lepiej. Dystans krótki, prawie ciągle płasko, widoki dużo lepsze niż dzień wcześniej, a i plecak jakoś mniej ciągnął ku ziemi. W nocy za to dużo chłodniej, czego efektem był zaszroniony namiot i podmarznięty gaz w butli.

Trzeci dzień to był dla naszych zwiotczałych i zasiedziałych mięśni killer. W zasadzie powinnam pisać w liczbie pojedyńczej, bo zanim nastał dzień trzeci, Przemek był już w pełnej formie i zasuwał z plecakiem pod górę, jakby się z nim urodził. Mi przychodzenie do formy zajmuje więcej czasu, więc dreptałam do góry sporo w tyle za Przemem. Wspiąć się trzeba było na 4850 m npm, a potem zejść na 3850 m npm. I jeśli ktoś myśli, że wchodzenie jest gorsze niż schodzenie to stanowczo się myli. Nie ma gorszej rzeczy dla kolan i palców stóp niż złażenie przez 3h dół.

Ostatni dzień minął nie wiadomo kiedy, i zanim się zorientowaliśmy było po wszystkim. Zostały tylko trochę obolałe mięśnie, niezbyt przyjemna woń unosząca się z  naszych ciał, no i satysfakcja.

Co do widoków to było mniej więcej tak:

Ostatnie dni w Ekwadorze minely nam na dosyc intensywnym obijaniu sie. Choc plan byl inny. Ale nie po raz pierwszy okazalo sie, ze planow w takiej podrozy lepiej za wiele nie miec, bo dosyc czesto szlag je trafia. Tak bylo i tym razem. Z Cuenca pojechalismy do Vilcabamba, malej wsi na poludniu kraju, z planami na trekking, jazde konna, czyli generalnie na intensywne spedzenie czasu. Szlag ten plany trafil, gdy pierwszego dnia nie zauwazylam kraweznika i walnelam w niego duzym palcem prawej stopy. Ze mialam na nogach ulubione buty podroznika, czyli gumowe japonki, to nic palucha nie ochronilo. Pobolalo i myslalam, ze rano bedzie po wszystkim, ale rano paluch byl spuchniety, w kolorze glebokiego fioletu, i na tyle bolacy, ze przez trzy kolejne dni chodzic moglismy tylko na posilki do pobliskich restauracji. Tak wiec przebimbalismy ostatnie dni w Ekwadorze. I wraz z koncem miesiaca ruszylismy do Peru.

Najpierw z Vilcabamba do Loja – 1h. Potem cala noc z Loja do Piury w Peru – 9h. Kolejne 7h do Tujillo, 5h czekania, i kolejny nocny autobus do Caraz – 10h.

Na miejsce dotarlismy mega zmeczenie i srednio pachnacy. Prysznic, kimanko, rekonesans, zakupy i jutro ruszamy na 4 dni w gory. Gory ponoc piekne – Cordilliera Blanca. Wiec aktywnosci blogowej nie planujemy wczesniej niz w sobote. Wiec do soboty (a moze niedzieli).

We wszystkich przewodnikaich po Ekwadorze jakie wpadły nam dotąd w ręce jest napisane, że jedną z głównych atrakcji kraju jest przejazd pociągiem przez Nariz del Diablo. To taka góra, z której pociąg zjeżdża w dół zygzakiem – raz do przodu, raz do tyłu. Widoki w drodze z Riobamby do Nariz del Diablo są według przewodników rewelacyjne. No więc pofatygowaliśmy się do Riobamby w celu przejechania się owym pociągiem. Tym co z pewnością przyciągało do pociągu sporą liczbę turystów była także możliwość jazdy na dachu. Piszę „była”, bo to już niestety przeszłość odkąd dwójka pewnych Japonczykow prawdopodobnie w wyniku ekscytacji wstała w czasie jazdy, nie zauważyła kabli i straciła w efekcie głowę.

No ale skoro widoki miały być takie super, to jedziemy – mimo że na dachu nie można.

Cała trasa zabiera raptem 4.5h, ale z jakiegoś powodu pociąg odjeżdża już o 6.30 rano. Strasznie to bez sensu, ale przecież dla nas rozkładu nie zmienią. Zaspani przychodzimy na stację kolejową. Szukamy pociągu. Nigdzie go nie widać, za to jest coś co wygląda jak autobus postawiony na torach. Nie, no to nie może być to. To ma być w końcu wycieczka pociągiem, a nie autobusem. Ale wygląda na to, że tym autobuso-pociągiem mamy jechać.

No więc wsiadamy i jedziemy. Oczywiście 90% pasażerów stanowią gringos. Trafia nam się w „pociągu” emerytowana ekwadorska nauczycielka, która za wszelką cenę chce zostać gwiazdą imprezy i wymyśla jakieś głupie zabawy, kóre wcale nie są zabawne, a do których wszystkich zmusza. Widoki – owszem – przyjemne, ale nie powiem, żeby nas powalały na kolana. Jazda zygzakiem w dół Nazir del Diablo – owszem – interesująca, bo nigdy takiego rozwiązania zjazdu stromym zboczem góry nie widzieliśmy, ale to także nie powala. Jesteśmy pewni, że 80% zachwytu jaki zionie z przewodników po Ekwadorze na temat tej trasy  wynika z tego, że ich autozy jazdę odbyli na dachu prawdziwego pociągu, a nie w środku autobusu na torach. Nie ma dwóch zdań – gdyby i nam dane było przejechać się na dachu to teraz czytalibyście serenady na temat tej trasy. Ta wycieczka to był dowód na to, że punkt widzenia zdecydowanie zależy od punktu siedzenia.